نقش عوامل محیطی در سرطان سگ و گربه

سال ها تصور میشد که سرطان بیشتر یک بیماری ارثی یا مرتبط با کهولت سن است. این دیدگاه هنوز هم بخشی از واقعیت را نشان میدهد اما دیگر برای توضیح کامل پدیده ی سرطان در سگ ها و گربه ها کافی نیست. یافته های جدید نشان میدهند که عوامل محیطی سهم قابل توجهی در افزایش بروز سرطان در حیوانات خانگی دارند.
در کنار سن و ژنتیک امروز دامپزشکان تاکید زیادی بر تاثیر مستقیم محیط زندگی حیوانات دارند. به بیان ساده تر سگ یا گربه ای که در خانه ای آلوده به دود، مواد شیمیایی و غذاهای فرآوری شده زندگی می کند با احتمال بسیار بیشتری به سرطان دچار می شود حتی اگر از نظر ژنتیکی مستعد نباشد.
برخی نژادهای سگ مانند باکسر، روتوایلر و گلدن رتریور بیشتر در معرض برخی انواع سرطان مانند لنفوم و تومورهای پوستی هستند. در گربه ها نیز نژادهای خاصی به دلیل ضعف ایمنی یا استعداد ژنتیکی بیشتر درگیر سرطان هایی مثل لنفوم یا سرطان پستان می شوند اما این ژنتیک به تنهایی نمیتواند توضیح دهد که چرا آمار سرطان در حیوانات خانگی در دهه های اخیر چنین جهش نگران کننده ای داشته است.
واقعیت این است که عوامل محیطی در سرطان سگ و گربه نقش پررنگی پیدا کرده اند از آلودگی هوا گرفته تا ترکیبات شیمیایی موجود در شامپوها، مواد پاک کننده، آفت کش ها و حتی ظروف پلاستیکی آب و غذا. حیواناتی که در آپارتمان ها یا خانه های شهری زندگی می کنند بیشتر در معرض ترکیباتی هستند که به مرور زمان بدن آن ها را دچار التهاب های مزمن و جهش های سلولی می کند.
در بسیاری از موارد این عوامل محیطی به تنهایی ممکن است سرطان زا نباشند اما وقتی در کنار هم قرار می گیرند مثلا غذایی پر از افزودنی شیمیایی، هوای آلوده، تماس با آفت کش ها احتمال بروز سرطان را چند برابر می کنند.
به همین دلیل است که امروزه در دامپزشکی پیشگیرانه تغییر سبک زندگی حیوانات و پاک سازی محیط خانه از ترکیبات خطرناک به عنوان یکی از راهکارهای اصلی برای کاهش احتمال ابتلا به سرطان مطرح می شود. این یعنی ما به عنوان صاحبان حیوانات نقش مستقیمی در محافظت از آن ها داریم و این مسئولیت نباید دست کم گرفته شود.